Za nas u Srbiji, kao i sve Srbe širom sveta, od te vesti koja je preplavila domaće i regionalne medije treba da bude važnija druga činjenica s tim u vezi - da je pre 20 godina naša otadžbina vratila svoje jedino istinsko ime koje je 1918. godine nepravedno sišlo sa istorijske pozornice, a to je Srbija.
Da se Crna Gora nije svojevoljno otcepila, pitanje je koliko bismo još dugo čekali na to da se naša zemlja zove onako kako se zvala u vreme Prvog i Drugog srpskog ustanka, srpsko-turskih ratova i balkanskih ratova, a kojoj se zbog njenog junaštva i herojstva divila cela Evropa.
Krajnje je vreme da savremene odnose između Srbije i Crne Gore sagledamo sa, kako je govorio veliki Miloš Crnjanski, čisto srpskog stanovišta. Ne možemo i ne smemo živeti u opasnim iluzijama koje su nalik na one kojima smo kao narod robovali u vreme bivše Jugoslavije.
Posmatrati Srbiju i Crnu Goru kao „dva oka u istoj glavi“, a Srbe i Crnogorce kao „jedan narod“ (kako je to Momir Bulatović nekada govorio da mu je „ime crnogorsko, a prezime srpsko“) ravno je nekadašnjem iluzornom konceptu „troimenog naroda“ u vreme Kraljevine Jugoslavije ili „bratstva i jedinstva“ u doba socijalističke Jugoslavije, bez ikakvih istorijskih i iskustvenih temelja.
Najpre treba istaći da Crna Gora nije nikakva druga srpska država i da nije privremeno odvojena od današnje Srbije. Crna Gora je nezavisna država koju kao takvu danas podržava više od 75% njenog stanovništva, tj. daleko više nego 55% onih koji su 2006. godine glasali da ista izađe iz državne zajednice sa Srbijom.
S obzirom na to da u Crnoj Gori, prema rezultatima poslednjeg popisa, živi 33% Srba, to znači da najmanje 8% istih podržava nezavisnu Crnu Goru. S tim u vezi, dolazimo do druge bitne činjenice - čak i među onima koji se u Crnoj Gori izjašnjavaju kao Srbi postoji bitna razlika u tome da li kao svoju matičnu državu vide Crnu Goru ili Srbiju. Neki bi rekli da je reč o nebitnoj nijansi, ali je ovo i te kako bitna stvar, jer su samo oni Srbi koji Srbiju vide kao svoju maticu, a Beograd kao svoj glavni grad, deo jedinstvene srpske nacije kao političkog konstrukta. Nije slučajno veliki britanski istoričar Erik Hobsbaum rekao da ljude više vezuje zajednička ideja od zajedničke krvi. Srbija u tom smislu mora da se fokusira na zaštitu i poboljšanje prava srpskog naroda u Crnoj Gori kao što to radi u Rumuniji ili Mađarskoj, dakle bez posmatranja Crne Gore kao druge srpske države.
Crna Gora je do 1918. godine bila nesumnjivo druga srpska država, ali danas to nije, ni po svojoj formi (zastava, grb, himna i sl.) ni po svojoj suštini (priznanje nezavisnosti tzv. Republike Kosovo još 2008. godine, narativ o aneksiji Crne Gore od strane Srbije 1918. godine itd.). Konačno, Srbi i Crnogorci danas nisu isto, već dve potpuno odvojene nacije i svako plasiranje teze da je potpuno isto izjasniti se kao Srbin ili kao Crnogorac je krajnje štetno po očuvanje srpskog nacionalnog tkiva u Crnoj Gori.
Današnji Srbi i Crnogorci većinom dele isto etničko poreklo, čak i isti srpski maternji jezik i pripadnost Srpskoj pravoslavnoj crkvi, ali su deo različitih političkih zajednica, a to je ključni faktor u savremenoj političkoj i geopolitičkoj areni. Shodno tome, Srbiju u kontekstu Crne Gore treba da zanimaju isključivo dve stvari - kakav je položaj srpskog naroda u Crnoj Gori i kakav je odnos Crne Gore prema vitalnim nacionalnim interesima Srbije. Sve drugo, od ekonomije, preko saobraćaja, do energetike - može, ali uz primenu one mudre narodne - čist račun, duga ljubav!