To što su dvojica budućih ekselencija saslušani zajedno govori o tome da su deo jedinstvenog paketa primene nove američke spoljnopolitičke strategije prema takozvanom Zapadnom Balkanu, a koju je u prvoj polovini godine objavio Stejt department. Suština te strategije pod nazivom „Politika Sjedinjenih Država za promovisanje regionalne stabilnosti i prosperiteta na Zapadnom Balkanu“ je, kako joj već ime govori, očuvanje stabilnosti u regionu, zbog čega se Amerika okreće suptilnijim metodama od pukog zavrtanja ruku, a koje se sastoje od promovisanja „prosperiteta“, odnosno od pokušaja da se parira kineskim investicijama i ruskoj mekoj moći. Amerika je pod pragmatičnim Trampom shvatila da se sa živopisnim Balkancima ne može samo grubo i putem ultimativnih zahteva, već da je ovde potrebno uliti nešto para, tehnologije i energenata, kako bi imali opravdanje da bilo šta traže.
To se vidi već po profilu nominovanog ambasadora za Srbiju Majkla Janga, koji ima visoke akademske kvalifikacije te nije bio samo profesor na američkim univerzitetima, već je i upravljao nekolicinom onih najvećih kao glavni administrator, spajajući u sebi osobine akademika i uspešnog menadžera, što je dosta retko svuda. Nadalje, služio je u Stejt departmentu u republikanskim administracijama gde se uglavnom bavio privrednim i trgovinskim pitanjima, a prilikom pada Berlinskog zida je bio deo timova koji su pregovarali o osetljivim strateškim poslovima kao što su ujedinjenje Nemačke i severnoamerički trgovinski NAFTA sporazum. Reč je o tehnokrati potpuno drukčijeg profila od „buldožera“ poput Ričarda Holbruka koje nam je američka diplomatija nekoć slala, te stoga nije čudo što je takav čovek odgovarao smireno i profesionalno na pitanja senatora iz Demokratske partije, koji su ostali zaglavljeni u nekim starim američkim politikama za Balkan pominjući Srebrenicu i ukidanje sankcija Miloradu Dodiku koje je sklonila Trampova administracija, na šta je Jang odgovarao vraćanjem na pomenutu novu američku strategiju u regionu pominjući investicione, trgovinske i energetske američke interese i buduće poduhvate u Srbiji. No, samim tim što su ga propitivale o skidanju sankcija Dodiku, demokrate u Senatu su indirektno priznale da se Beograd nužno pita u regionalnim pitanjima kao što su previranja u BiH, a i drugde u regionu, od statusno zaglavljenog Kosova i Metohije sve do Crne Gore.
Kad se na sve to doda da je za ambasadora u BiH nominovan Džonson, koji je brigadni general s bogatom karijerom, onda je jasno koliko je stabilnost prioritet Amerike trenutno na Balkanu. A koliko joj Balkan nije baš ukupno neki prioritet, svedoči činjenica da je na ispitivanje Janga, Džonsona, te budućih ambasadora SAD u Kirgistanu i Zelenortskim Ostrvima od ukupnih sat i po vremena sesije Senata otišlo „po čoveku“ manje vremena od ispitivanja harizmatične dr Džulije Nešejvat, koja će biti ambasador od posebnog značaja (ambassador-at-large) SAD na Arktiku, iz čega se vidi koji su regioni pravi prioritet Sjedinjenih Država.