UBIO LJUBU ZEMUNCA, PREŽIVEO 6 ATENTATA, A NJEGOVA SMRT JE I DANAS MISTERIJA: Posle ispovesti u filmu "Vidimo se u čitulji" sasuli su u njega 168 METAKA

Goran Vuković, poznat kao Majmun, bio je jedna od najkontroverznijih figura beogradskog podzemlja čija je kriminalna karijera počela još u mladosti i brzo ga odvela u međunarodne kriminalne krugove, gde je stekao reputaciju opasnog i uticajnog aktera.

Držao beogradsko podzemlje u strahu

Goran Vuković rođen je u Beogradu, ali je deo detinjstva proveo u Sarajevu, nakon čega odlazi u inostranstvo, gde se u Frankfurtu prvi put ozbiljnije povezuje sa kriminalnim okruženjem. Nadimak je, prema pričama iz tog vremena, dobio zbog svoje spretnosti i načina na koji se kretao i "penjao", što je kasnije postalo deo njegove prepoznatljive reputacije u podzemlju.

Još kao maloletnik dolazi u sukob sa zakonom, a početkom osamdesetih godina prvi put završava u Centralnom zatvoru u Beogradu, gde je evidentiran kao mladi razbojnik. U tom periodu već stiče određeni ugled u kriminalnim krugovima, a povezivan je i sa ljudima koji će kasnije postati poznata imena beogradskog podzemlja, uključujući i Đorđe Božović.

Širu javnost privukao je 1986. godine, kada u Frankfurtu ubija Ljubomira Magaša. Upravo o tom događaju kasnije je govorio i sam Vuković, ističući da u njihovim krugovima važe nepisana pravila, po kojima se sukobi "pauziraju" ako je u blizini porodica ili žena, ali da je, kako je tvrdio, došlo do situacije u kojoj je doživljeno međusobno potcenjivanje i eskalacija koja je završila tragično.

Prema njegovom kasnijem objašnjenju, Ljuba u trenutku obračuna nije bio naoružan, a Vuković je verovao da ni on sam neće biti napadnut. Opisivao je Ljubu kao izuzetno opasnog i okretnog čoveka, za kog su mnogi ranije pokušavali da izvrše likvidaciju, uključujući i raniji incident u Milanu. Naglašavao je i da je ubistvo takve figure bilo izuzetno teško i da je, kako je govorio, "najmanje on izvukao korist" iz tog događaja.

Nakon tog događaja odslužio je zatvorsku kaznu u Nemačkoj, posle koje se vraća u Beograd i postaje jedan od prepoznatljivih ljudi voždovačkog kriminalnog miljea.

Život između luksuznih klubova i smrtonosnih sačekuša

Tokom devedesetih godina Vuković postaje jedna od centralnih figura voždovačkog podzemlja. Bio je povezan sa noćnim životom Beograda i navodi se da je posedovao nekoliko poznatih klubova, kroz koje je imao značajan uticaj na urbanu scenu tog vremena. U kriminalnim krugovima važio je za čoveka koji je imao "težinu", ali i za nekoga ko je preživeo više ozbiljnih pokušaja likvidacije, prema nekim navodima čak pet.

Njegov život u tom periodu obeležen je stalnim tenzijama i sukobima, a i pored reputacije koju je imao, uspevao je da izbegne brojne napade koji su mu bili namenjeni. Upravo ta činjenica dodatno je učvrstila njegov status u podzemlju, ali i povećala interesovanje javnosti za njegovu sudbinu.

Kobni napad dogodio se u centru Beograda, nakon izlaska iz kockarnice. Vuković i njegov pratilac Duško Malović prethodno su proverili vozilo iz straha od eksploziva, ali su ubrzo po ulasku u automobil napadnuti iz zasede. Iz mraka parka Manjež istrčala su trojica maskiranih napadača koji su otvorili vatru automatskim oružjem.

Obojica su preminula na licu mesta, dok su napadači uspeli da pobegnu i nikada nisu identifikovani. Na mestu zločina pronađeno je čak 168 čaura, što govori o brutalnosti i intenzitetu napada.

Zanimljivo je da je neposredno pre smrti učestvovao u snimanju filma "Vidimo se u čitulji", gde je govorio o navodnim spiskovima za likvidacije i tvrdio da se i njegovo ime nalazi na takvom spisku, kao i ime Aleksandra Kneževića Kneleta. Nedugo nakon tih izjava, i sam je ubijen, što je dodatno doprinelo mistici koja i danas prati njegov lik i delo.

Kurir.rs