Ovako su se Srpkinje zvale u 15. veku: Njihova imena su danas toliko čudna da se jedva izgovaraju, a ova dva se i dalje koriste

Kada se pomenu stara srpska imena, većina ljudi pomisli na ona koja su nosile naše bake, ponekad i prabake. Ako bismo pokušali da odredimo vremenski period u kom su nastala, retko ko bi otišao dalje od kraja 19. veka. Ipak, spisak koji se nedavno pojavio na internetu pokazuje da su neka srpska ženska imena nastala mnogo ranije — još u srednjem veku, u vreme srpskih država koje danas postoje samo u istorijskim spisima.

Prema istorijskim izvorima, ova imena nosile su žene u vreme Vojvodstva Svetog Save, kasnosrednjovekovne srpske države:

• Dobroslava
• Milost
• Galiča
• Radoslava
• Obrada
• Radost
• Jurislava
• Mojca
• Obeliča
• Deska
• Vojhna
• Radoba
• Petra
• Draga
• Prvoslava
• Jelena
• Stanina
• Emnostija
• Radena
• Bratoslava
• Ljuba
• Vlkoslava
• Belosava
• Raduša

Iako većina ovih imena danas zvuči arhaično i retko, zanimljivo je da su Jelena i Petra opstale do današnjih dana gotovo bez ikakvih promena, iako su stare više od šest vekova. Imena poput Draga i Ljuba još uvek postoje, ali se sreću veoma retko i uglavnom kod starijih generacija.

Šta je bilo Vojvodstvo Svetog Save?

Kako se navodi u objavi koja je pokrenula interesovanje javnosti, ova imena potiču iz vremena Vojvodstva Svetog Save (lat. Ducatus Sancti Sabae), srpske kasnosrednjovekovne države koja je postojala u periodu osmanskog osvajanja Balkanskog poluostrva.

Vojvodstvom su vladali Stefan Vukčić Kosača i njegov sin Vladislav, a država je obuhvatala delove današnje Bosne i Hercegovine, Srbije, Hrvatske i Crne Gore. Njeno administrativno središte nalazilo se u Breznici, na prostoru današnje Crne Gore.

Kako je izgledala teritorija ove države

Postoji i istorijska geografska karta štampana u Rimu 1689. godine, povodom obeležavanja 300 godina od Kosovskog boja. Iako danas deluje naivno u odnosu na savremenu kartografiju, kartu nisu radili nepoznati autori. Izradili su je istaknuti rimski stručnjaci tog doba: istoričar i geograf Kanteli da Viola, graver Antonio Barberi i izdavač De Rosi.

Na karti se jasno vidi da se Vojvodstvo Svetog Save prostiralo:

• na zapadu do reke Neretve,
• na severu je obuhvatalo Ljubinje i prostor do granice sa Bosnom,
• na severoistoku se graničilo sa Srbijom,
• dok je na istoku obuhvatalo delove Gornje i Donje Zete, u oblasti označenoj kao deo Albanije.

Duž obale se prostiralo Srpsko pomorje, izuzev uskog pojasa Dubrovačke republike, a prema ovoj karti, to područje je bilo naseljeno većinskim srpskim življem.

Zanimljivo je da se na ovoj karti ne pominju ni Crna Gora, ni Duklja, niti Crna Gora kao turski kadiluk, što je dugo bila. Pominju se samo „popoli di monte negro“, i to jedva primetnim slovima, kao oznaka planinskog stanovništva koje je živelo na prostoru zemlje Svetog Save.

 Video: Imendan Novog Sada