VELIKOG KAPITENA ZADESILA JE STRAŠNA SUDBINA: Evo šta se posle Montevidea dogodilo sa Milutincem
Milutin Ivković - Milutinac, rođen na današnji dan 1906. godine, bio je kapiten legendarne reprezentacije Kraljevine Jugoslavije koja je 1930. godine zabeležila istorijski uspeh osvojivši bronzanu medalju na Svetskom prvenstvu u Urugvaju.
Sećanja na taj veličanstveni uspeh ovekovečena su u knjizi Vladimira Stankovića, potom i opisana u ostvarenje Dragana Bjelogrlića, "Montevideo, Bog te video".
Unuk vojvode Radomira Putnika
Reprezentacija Kraljevine Jugoslavije je bila sastavljena samo od igrača iz Srbije, a prvi među jednakima je bio Milutinac.
Ivković je i pre Montevidea imao zavidnu fudbalsku karijeru. Odigrao je 235 utakmica za beogradsku Jugoslaviju u periodu od 1922. do 1929. godine. Upisao je i učešće na Olimpijskim igrama 1928. godine u Amsterdamu.
Malo ljudi zna da je Milutin Ivković - Milutinac bio unuk proslavljenog srpskog vojvode Radomira Putnika. Otac mu je bio Jovan Ivković, pukovnik, a majka Mila, ćerka Radomira Putnika.
Po povratku iz Montevidea Ivković je ostvario dva dugogodišnja sna. Osim što je diplomirao na Medicinskom fakultetu 1934. godine Milutin je oženio višegodišnju ljubav Eli, ćerku poznatog beogradskog advokata Fridriha Popsa.
Ubrzo je dobio dvoje dece, ćerke Gordanu i Mirjanu, a porodicu je izdržavao od posla pošto je otvorio ordinaciju u Knez Mihailovoj 5 gde je radio kao dermatolog.
Blizak levičarima i komunističkoj ideji
Milutinac nije bio poznat samo kao fudbaler i lekar. Bio je upamćen i po političkom angažmanu. Nikada nije krio da je blizak levičarima i komunističkoj ideji. Jedno vreme je bio glavni urednik časopisa "Mladost", sve dok ga jugoslovenske vlasti nisu zabranile.
Ivković je nemačku okupaciju 1941. godine dočekao u Beogradu i nikada ga nije napustio. Od početka se stavio na raspolaganje narodnooslobodilačkom pokretu, zbog čega je vrlo brzo postao meta Gestapou i Specijalnoj policiji.
Više puta je hapšen i proganjan zbog povezanosti sa radničkim pokretom i Komunističkom partijom.
Fudbalsku karijeru je prekinuo 1938. godine kada mu je preminula supruga Eli od posledica tuberkuloze.
Gestapo ga uhapsio i streljao
Milutinac se poslednji put na fudbalskom terenu pojavio 6. maja 1943. godine kada je, na molbu svojih drugova, odigrao utakmicu u čast proslave 40 godina postojanja BASK-a.
Nedugo posle toga, 24. maja 1943. godine Gestapo ga je uhapsio. Milutinac je zatvoren u logoru na Banjici, a samo posle šest sati je streljan u Jajincima. Imao je samo 37 godina.
Priča se da se pred odlazak na stratište otrgao žandarima, prišao upravniku banjičkog logora zloglasnom Svetozaru Vujkoviću, pljunuo ga u lice i jako šutnuo nogom u stomak. To je bio poslednji šut fudbalskog velikana.
Njegov život je kasnije poslužio kao inspiracija za pojedine epizode kultne serije "Otpisani".
Nakon Drugog svetskog rata novoformirana, socijalistička država, pokušala je da sačuva sećanje na Milutina Ivkovića. Fudbalski savez Srbije postavio je 1951. godine spomen-ploču na stadionu JNA, a jedna ulica pored stadiona nosi njegovo ime. Po Milutincu su nazvani i palilulski dom zdravlja u Knez Danilovoj i zemunski fudbalski klub - Milutinac.
Nedaleko od spomenika svog dede, Radmira Putnika, i doktor Ivković je dobio bistu postavljenu 1970. godine, ali je ona 2012. ukradena.
Za dugi niz godina lik i delo Milutina Ivkovića Milutinca bilo je zaboravljeno. Tek nakon filma Dragana Bjelogrlića i pisanja "Politike" pokrenuta je akcija "Vratimo spomenik Milutincu". Bista je ponovo postavljena 2013. godine.
