JURIŠIĆA ISKASAPILI TESTEROM ZA DRVA, PA GA MLELI 5 DANA: Ovo su najsurovija mafijaška ubistva u Srbiji, o "rukopisu smrti" Zemunskog klana se i DANAS PRIČA
Samo nebo zna koliko je bola ostalo iza sanduka mladića širom Jugoslavije i Bosne, čiji su životi, nalik scenama iz Kopolinog filma, tragično završavani pucnjima nepoznatih ubica, drugova iz kraja ili pripadnika suparničkih kriminalnih grupa.
Plač, jauci i tuga bili su česta slika beogradskih ulica tokom devedesetih godina, koje mnogi pamte kao mračno i nasilno vreme. Zidovi su bili preplavljeni umrlicama, porukama saučešća i zakletvama o večnom prijateljstvu, kao nemim svedocima tih događaja.
Bilo je to doba kada su kriminalci često dobijali gotovo istu pažnju javnosti kao i političke ličnosti. Mladići, vođeni sloganom "živi brzo, umri mlad", u tom svetu su gradili svoj kriminalni identitet, dok su političke strukture često bile povezivane sa različitim oblicima kriminala. To je bio period koji se i danas opisuje kao izuzetno težak i nasilan.
Kriminalna grupa Dušana Spasojevića i Milorada Ulemeka Legije ostala je upamćena kao jedna od najpoznatijih i najkontroverznijih u tom periodu, često navođena kao simbol tog vremena.
"Industrija kriminala"
Prema navodima Jovana Prijića, prvog specijalnog tužioca za organizovani kriminal u Srbiji, širi krug članova klanova koji su delovali pod komandom Milorada Ulemeka Legije i Dušana Spasojevića brojao je više od 200 ljudi. Kako je istakao, radilo se o profesionalnim kriminalcima, koji su funkcionisali kao svojevrsna "industrija kriminala".
Ove reči Prijić je izneo u završnoj reči u postupku protiv pripadnika "zemunskog klana".
Nakon ubistva Željka Ražnatovića Arkana, koji je bio Ulemekov uzor i komandant, kako se navodi, unutar klana se javila želja za osvetom. Taj motiv se povezuje sa većim brojem likvidacija koje su se dogodile tokom 2000. godine.
Likvidacije, sačekuše i ‘rukopis smrti’ zemunskog klana
Pored ubistava iz optužnice, Dušan Spasojević je, kako se navodi, planirao i likvidacije Jovice Stanišića, Andrije Draškovića, Ratka Romića i Miroslava Kuraka. Takođe je isticano da je sve žrtve otmica „tipovao“ Milorad Ulemek Legija, uz tvrdnje da je to bio jedan od najunosnijih poslova nakon 2000. godine.
Šljukići su ubijeni 29. septembra 2002. godine, kada su iz vozila u pokretu napadnuti i likvidirani nakon višednevnog praćenja.
"Napad je izveden kao u najboljim klimi filmovima. Audiju A8 (BG 77-72 – datum i godina Šljukinog rođenja!), u kome su bila braća Šljukić, put je presekao automobil, čiji vozač je usporio i primorao ih da stanu. Onda se sa druge strane pojavilo drago vozilo, koje im je preseklo odstupnicu. U traci pored ‘audija’ u kome su bila braća Šljukić tada se zaustavio i treći automobil, sivi ‘audi 100’. bez registracija, iz koga su napadači otvorili rafalnu vatru i izrešetali žrtve".
U podzemlju su takvi napadi iz automobila u pokretu postali poznati kao „rukopis smrti“ i zaštitni znak klana. Vozila korišćena u tim akcijama često su nazivana "borbenim vozilima", dok su ih mediji opisivali i kao "audije smrti".
Na meti egzekutora, prema navodima, bile su i osobe čija je likvidacija navodno naručivana i iz inostranstva.
Najpoznatije mafijaške likvidacije 90-ih
Branislav Matić Beliubijen je 3. avgusta 1991. godine ispred svoje kuće, kada je pogođen rafalnom paljbom iz automatskog oružja, pred suprugom i prisutnima.
"Tek što smo izašli i krenuli prema kapiji, iza belog kombija pojavila su se dva čoveka u maskirnim uniformama i kapama sličnim graničarskim. Branislav je u tom trenutku zaključavao auto. Zapraštali su rafali" opisivala je kasnije Tanja Matić sačekušu pripremljenu za njenog supruga.
Komandant Srpske garde Đorđe Božović Giškapoginuo je 15. septembra 1991. kod Gospića, nakon što je pogođen smrtonosnim hicem u leđa.
"Giška je pogođen dok se nalazio na raskrsnici ulica Nade Dimić i Bilajske. Na njega je pucano, najverovatnije, iz pravca zgrada, koje su udaljene 100-150 metara na sever. U njima su bili pripadnici hrvatskih snaga, a Giška je izleteo na čist teren i pogođen je bočno. Ulazna rana mu je bila ispod leve strane grudnog koša, a izlazna sa desne strane, između kuka i bubrega", ispričao je svojevremeno vojvoda Rade Čubrilo, bivši komandant Teritorijalne odbrane Medak - istočni Gospić.
Aleksandar Knežević Knele ubijen je 28. oktobra 1992. u hotelu "Hajat" u Beogradu, sa više hitaca u potiljak. Zamerio se mnogima, pa ubistvo nije bio neočekivano. Baš zato, smatralo se da ovaj zločin nikada neće biti rešen. Međutim, vremenom je počelo da se priča da Knele, makar poslednjih 6 meseci života, nije puno "grešio", odnosno da je znao na koga sme, a na koga ne sme da usmeri cev. Misterija ubistva Kneževića traje do današnjeg dana, ali ubrzo po ovoj likvidaciji uhapšen je Miodrag Cvijetinović poznatiji kao Miša Tajger.
Goran Vuković Majmun likvidiran je 12. decembra 1994. u centru Beograda, u jednoj od prvih poznatih "sačekuša" u gradu.
Lov na Gorana Vukovića počeo je 1991. godine, kad se vratio u Beograd posle petogodišnje robije zbog ubistva Ljubomira Magaša, zvanog Ljuba Zemunac, zbog čije likvidacije se i pročulo za Vukovića - kada je 10. novembra 1986. godine u Frankfurtu upucao Zemunca, tadašnjeg vođu podzemlja u tom nemačkom gradu - a završio se 12. decembra 1994. godine nedaleko od zgrade Jugoslovenskog dramskog pozorišta, kada je u njega ispaljena "kiša" metaka pošto je ubacio ključ u bravu svog BMW-a 850.
Rade Ćaldović Ćenta i Maja Pavić ubijeni su 15. februara 1997. ispred Kluba književnika u Beogradu, u još jednoj od poznatih mafijaških likvidacija tog perioda. Negde oko 3.20 časova on je iz restorana izašao napolje i verovatno je praćen od NN izvršioca, rekao je Časlav Ristić u svom videu na Jutjubu.
Jedini preostali pripadnik čija sudbina i dalje nije zvanično potvrđena jeste Ninoslav Konstantinović. Prema tvrdnjama Sretka Kalinića, on je navodno odgovoran i za njegovo ubistvo, a tvrdi se da je telo zakopano u jednoj njivi u blizini autoputa Beograd-Zagreb.
Jedan od najpoznatijih i najbrutalnijih zločina povezanih sa ovom kriminalnom grupom odnosi se na ubistvo Milana Jurišića. Čak su i iskusni istražitelji bili šokirani detaljima ovog slučaja, koji je otkriven tokom policijske istrage.
Policija navodi i da je telo Jurišića isečeno testerom za drva i samleveno u mašini za meso, ali malo im je bila jedna - jer se pokvarila - pa su morali da kupe drugu. Mlevenje tela Jurišića potrajalo je četiri do pet dana, a stan u kojem je monstruzni zločin obavljen, bio je sav u krvi.
Samleveni ostaci tela bačeni su u reku Manzanares u Madridu, ispod mosta Viktorija, gde je policija tražila i našla dosta tragova, pre svega ostataka kostiju koji su prosleđeni na antropološku i forenzičarsku analizu da bi se izvukao DNK i uporedio sa onim tragovima koje ima srpska policija.
Kurir.rs