Voleo Srbiju više od Japana! Ko je Japanac koji je odbio da napusti Beograd i tokom bombardovanja? Sahranjen u prestonici, a ovo mu je bila poslednja želja
Među hiljadama spomenika na beogradskom Novom groblju, tamo gde uglavnom počivaju naši preci i velikani srpske istorije, nalazi se i jedna spomen-ploča koja krije neobičnu, dirljivu i gotovo zaboravljenu priču. Na njoj jednostavno piše: "Ovu zemlju je voleo više od svoje. Sin Naoki."
Upravo pod tom pločom počiva Keisuke Oba (1935-2002), poznatiji kao "Željko" - japanski diplomata i pravnik koji je rođen u Hirošimi. On je toliko voleo Srbiju da mu je poslednja želja bila da počiva u Beogradu.
Ljubav prema našim prostorima rodila se u leto 1965. godine, kada je Keisuke, nakon okončanih studija političkih nauka na Tokijskom univerzitetu, doputovao u Beograd na postdiplomske studije iz političke istorije Jugoslavije. Nije došao samo da uči iz knjiga, već je sa entuzijazmom je uronio u svakodnevni život prestonice.
Druželjubiv, otvoren i vedrog duha, brzo je stekao naklonost cimera i prijatelja u studentskom domu, koji su mu iz milošte nadenuli ime Željko. To ime ga je pratilo do kraja života.
Tokom godina postao je jedan od najboljih poznavalaca jugoslovenske kulture, istorije i jezika u Japanu. Njegova diplomatska karijera u japanskom Ministarstvu spoljnih poslova razvijala se prirodno. Zbog izuzetnog poznavanja prilika na Balkanu, 1984. godine postavljen je za prvog sekretara Ambasade Japana u Beogradu.
Tokom najtežih godina za Srbiju i tokom devedesetih, službovao je i kao otpravnik poslova - ostavši uz naš narod i tokom NATO bombardovanja 1999. godine. U Beogradu je stvorio i dom sa suprugom Utom, rodom iz Berlina, i sinom Naokijem. Pored diplomatije, važio je za velikog poštovaoca srpske umetnosti, a ostalo je zabeleženo i njegovo blisko prijateljstvo sa potomcima čuvenog slikara Save Šumanovića.
Poslednje reči: "Želi da budem sahranjen u Beogradu"
Kada se u kasnijim godinama teško razboleo od raka, otišao je na Filipine gde je živeo njegov sin Naoki. Iako u tuđini, poslednjih dana života Keisuke je sa sinom komunicirao isključivo na srpskom jeziku. Osećajući da se kraj bliži, izgovorio je svoju poslednju i neopozivu želju - da bude sahranjen u Beogradu.
Želja mu je ispunjena iako je umro u 67. Godini na dalekim Filipinima Mesec dana kasnije, 27. septembra 2002. godine, urna sa njegovim pepelom položena je u rozarijumu na Novom groblju.
Beograd formalno odao počast ovom velikom prijatelju dodelivši jednoj ulici u naselju Miljakovac 3 njegovo ime.
Kurir/Telegraf
