- Jaje 30 dinara, batak 500, a domaći kajmak jeftiniji od industrijskog: Ovo je istina o cenama hrane u marketima i na pijacama u Srbiji
- Si Đinping razgovarao sa nemačkim kancelarom Fridrihom Mercom
- "A, SAD PRAVAC KAZAHSTAN, PO VELIKE REZULTATE ZA NAŠU SRBIJU" Vučić: Prvi put otkad idem u posetu bilo gde domaćini dižu suhoje u znak velike počasti! (VIDEO)
- AMSS O SITUACIJI NA GRANIČNIM PRELAZIMA: Teretna vozila na izlaz čekaju i do šest sati
- Pobio srpsku porodicu, pa devojci poklonio njihov video-rekorder! Monstrum deci pucao u glavu, pa minirao tela, a danas je u Hrvatskoj "ugledni domaćin"!
- Srbin, Hrvat i Crnogorac se sreli na Tajlandu: Priča počinje kao vic, ali nije "Bravo za Jugoslaviju"
- SLOBA I JEJA SE OPUSTILI: Ona u toplesu, on uživa u pogledu: Lepo je more, ali i Jelena (FOTO)
- KK PARTIZAN SE OGLASIO SAOPŠTENJEM! Tema je - Džabari Parker: "U nastavku sezone..."
- "'KAD DOĐU TEŠKI DANI', TO SMO JEDNOM ZAJEDNO PEVALI, I OPET ĆEMO": Đurđević Stamenkovski uputila podršku Dačiću: Ne daj se, Ivice
Milo Đukanović
Diplomirao je na Ekonomskom fakultetu u Podgorici.
Bio je premijer Crne Gore više puta (1991–1998, 2003–2006, 2008–2010, 2012–2016) i predsednik države (1998–2002 i 2018–2023).
Kao lider Demokratske partije socijalista (DPS), Đukanović je bio dominantna figura u crnogorskoj politici skoro tri decenije.
Bio je aktivan u komunističkoj omladini i jedan od vodećih ljudi socijalističke Crne Gore u periodu od 1989. do 1991. godine.
Na političkoj sceni pojavljuje se kao bliski saradnik Slobodana Miloševića, naročito tokom antibirokratske revolucije (1988–1989) i raspada SFRJ.
Kao predsednik Vlade Crne Gore tokom napada na Dubrovnik (1991-1992) snažno je podržavao blokadu i javno zastupao takvu politiku.
Godine 2000. uputio je izvinjenje Hrvatskoj zbog učešća u vojnim dejstvima protiv Dubrovnika.
U to vreme stao je uz tadašnjeg predsednika Crne Gore Momira Bulatovića u podršci Karingtonovom planu, što je rezultovalo referendumom o nezavisnosti 1992, na kojem se 96,76% izašlih glasača izjasnilo za ostanak u Jugoslaviji.
Od 1996. godine postepeno se distancirao od Miloševića i saveznih vlasti, napuštajući srpsko-crnogorski unionizam i okrećući se ideji crnogorskog etničkog nacionalizma, zasnovanog na posebnom identitetu i samostalnoj državi.
Ova promena dovela je do oštrog raskola sa Momirom Bulatovićem i podele unutar DPS-a.
Na predsedničkim izborima 1997. godine tesno je pobedio Bulatovića i preuzeo funkciju predsednika. Tokom NATO bombardovanja 1999. godine uspeo je da u dogovorima sa zapadnoevropskim državama postigne značajno smanjenje udara na teritoriju Crne Gore.
Usled sve dubljeg sukoba sa Miloševićem oko prekomernog štampanja novca, u Crnoj Gori je zamenio jugoslovenski dinar nemačkom markom.
Pred kraj svoje dugogodišnje vlasti, na kongresu partije najavio je oštriji politički kurs prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi i zalagao se za podizanje statusa nekanonske Crnogorske pravoslavne crkve, koja je devedesetih registrovana kao nevladina organizacija.
Ova politika, zajedno sa kasnijim donošenjem Zakona o slobodi veroispovesti, izazvala je masovne litije, blokade puteva i široke proteste širom Crne Gore.
Naruče 3 špricera, a konobar pita:
- A za onoga na patosu?
- Njemu ništa, on vozi
