- LJUDI ISKAKALI IZ ZAPALJENOG HOTELA SPASAVAJUĆI ŽIVOTE! Više od 20 mrtvih nakon požara u Delhiju (VIDEO, FOTO)
- Crveni alarm u školama: Dve trećine devojaka doživelo seksualno uznemiravanje, dualno obrazovanje posebno rizično
- Prevarena voditeljka seksi fotkama najavila povratak na TV: Maja Jama evidentno ne žali za bivšim dečkom
- SRPKINJA JAČA OD KRAĐE! Oteli joj čist poen u ključnom trenutku, a onda je usledila OSVETA! Anastasija posle drame u četvrtfinalu Rolan Garosa!
- PRVI PUT SE OGLASIO ADVOKAT BIVŠEG NAČENIKA BEOGRADSKE POLICIJE: Otkrio šta je Veselin Milić danas izjavo u tužilaštvu vezano za ubistvo na Senjaku
- "KAKO MU SE NE POVRAĆA KAD JE POLJUBI POSLE DANETA (70)" Terzina drugarica očajna zbog njegovog ponašanja u Eliti, oplela po Sofiji: Ona je niko i ništa...
- DA SE NIKAD NE ZABORAVI, VENCI ZA PALOG JUNAKA: Obeležena godišnjica pogibije dobrovoljca i heroja sa Košara Ljubomira Romića (FOTO)
- KAKVA BRUKA PARLAMENTARNE OPOZICIJE! Samo dva poslanika došla na sednicu na kojoj se obratio predstavnik UAE, okrenuli leđa zemlji koja nam je slala pomoć
- POSLE BRUKANJA SELEKTOR POSLAO JASNU PORUKU! Nema više izgovora, Orlovi moraju da se iskupe!
Milo Đukanović - str. 4
Diplomirao je na Ekonomskom fakultetu u Podgorici.
Bio je premijer Crne Gore više puta (1991–1998, 2003–2006, 2008–2010, 2012–2016) i predsednik države (1998–2002 i 2018–2023).
Kao lider Demokratske partije socijalista (DPS), Đukanović je bio dominantna figura u crnogorskoj politici skoro tri decenije.
Bio je aktivan u komunističkoj omladini i jedan od vodećih ljudi socijalističke Crne Gore u periodu od 1989. do 1991. godine.
Na političkoj sceni pojavljuje se kao bliski saradnik Slobodana Miloševića, naročito tokom antibirokratske revolucije (1988–1989) i raspada SFRJ.
Kao predsednik Vlade Crne Gore tokom napada na Dubrovnik (1991-1992) snažno je podržavao blokadu i javno zastupao takvu politiku.
Godine 2000. uputio je izvinjenje Hrvatskoj zbog učešća u vojnim dejstvima protiv Dubrovnika.
U to vreme stao je uz tadašnjeg predsednika Crne Gore Momira Bulatovića u podršci Karingtonovom planu, što je rezultovalo referendumom o nezavisnosti 1992, na kojem se 96,76% izašlih glasača izjasnilo za ostanak u Jugoslaviji.
Od 1996. godine postepeno se distancirao od Miloševića i saveznih vlasti, napuštajući srpsko-crnogorski unionizam i okrećući se ideji crnogorskog etničkog nacionalizma, zasnovanog na posebnom identitetu i samostalnoj državi.
Ova promena dovela je do oštrog raskola sa Momirom Bulatovićem i podele unutar DPS-a.
Na predsedničkim izborima 1997. godine tesno je pobedio Bulatovića i preuzeo funkciju predsednika. Tokom NATO bombardovanja 1999. godine uspeo je da u dogovorima sa zapadnoevropskim državama postigne značajno smanjenje udara na teritoriju Crne Gore.
Usled sve dubljeg sukoba sa Miloševićem oko prekomernog štampanja novca, u Crnoj Gori je zamenio jugoslovenski dinar nemačkom markom.
Pred kraj svoje dugogodišnje vlasti, na kongresu partije najavio je oštriji politički kurs prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi i zalagao se za podizanje statusa nekanonske Crnogorske pravoslavne crkve, koja je devedesetih registrovana kao nevladina organizacija.
Ova politika, zajedno sa kasnijim donošenjem Zakona o slobodi veroispovesti, izazvala je masovne litije, blokade puteva i široke proteste širom Crne Gore.
